دنگ..،دنگ..

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ.

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من...

لحظه ها می گذرد

آنچه بگذشت ، نمی آید باز

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز...

' سهراب سپهری'

بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم

گر چه میدانم که عمری در غریبی زیستم

مثل رودی بستر این خاک را طی کرده ام

تا بفهمم عاقبت در جستجوی چیستم

در عبور از لحظه ها بر روی پای اشتیاق

لب شکست از خشکی اما همچنان می ایستم

روزگار بقیه عمر سبزم را ربود

گر چه اینجا هستم اما در حقیقت نیستم

ای فریماه شب تار یاریم کن

تا بدانم سایه گمگشته ای از کیستم

غربت آن نیست که تنها باشی / فارغ از فتنه ی فردا باشی

غربت آن است که چون قطره ی آب / در به در ، در پی دریا باشی

غربت آن است که مثل من و دل / در میان همه کس یکه و تنها باشی

نظر یادتون نره♥

چایت را بنوش

غصه ی فردا را مخور

از گندمزار من و تو

مشتی کاه میماند

برای بادها ...

نیما یوشیج

قاصدک!شعرمرا ازبر کن. برو آن گوشه باغ.سمت آن نرگس مست .وبخوان درگوشش.وبگو باورکن.یکنفر یاد تورا.دمی از دل نبرد.

آنی بود, درها وا شده بود. برگی نه, شاخی نه, باغ فنا پیدا شده بود. مرغان مکان خاموش, این خاموش, آن خاموش, خاموشی گویا شده بود. آن پهنه چه بود: با میشی، گرگی همپا شده بود. نقش صدا کم رنگ, نقش ندا کم رنگ, پرده مگر تا شده بود؟ من رفته, او رفته, ما بی ما شده بود. زیبایی تنها شده بود. هر رودی دریا, هر بودی, بودا شده بود.